KINDERKOPJES

Frans Ottenhof, 27 maart 1997

Moeizaam zeul ik als vader van de gedachte de vleesgeworden wens in de kinderwagen om hoog tegen de zich omlaag slingerende straten van de heuvelachtige Nijmeegse Benedenstad. Nina haast zich met mij mee, de tijd dringt, de school begint zo. In de gebruikelijke stennis die hieraan voorafgaat heb ik in de gauwigheid de verkeerde schoenen aangetrokken. Ze knellen en wringen. De straat is geplaveid met in vierkante stukken gehakte basaltblokken oftewel kinderkopjes. Gevreesd zijn deze in de wielerwe- reld; de legendarische koers Parijs-Roubaix met het slopend sluitstuk de Hel van het Noorden gaat over die beruchte kinderkopjes.
Elke man weet wat dit betekent en de renner die hier zijn gekastijd lichaam over de finishlijn perst valt onsterfelijkheid ten deel. Maar voorlopig houd ik me bezig met aardsere zaken.

Tot mijn niet geringe verbazing heb ik heden ten dage de status van gezinshoofd, althans dit placht men in vroegere tijden zo aan te duiden. Sindsdien heeft zich een andere, zoals u wilt diepere, dimensie van het leven geopenbaard.
In dit tijdsgewricht valt gezinshoofd zijn niet mee en heeft dan ook zijn nadelen. Op de eerste plaats heb je als zodanig steeds minder bestaansrecht en het hoofd van een gezin is tegenwoordig niet meer het gezicht van een man.
De traditionele rolverdeling schijnt op de helling te staan maar wat mij op dit moment meer zorgen baart is hoe ik er tegen op kom. Plotseling schiet me te binnen waar werkelijk de schoen wringt. Aan de ene kant wordt geknaagd aan mijn status als gezinshoofd dat zich op een hellend vlak begeeft, aan de andere kant bevind ik mij letterlijk op een hellend vlak waar ik met al mijn krachtsinspanning tegen optorn. Verwarring alom.
Uit alle hoeken en gaten komen de kinderkopjes te voorschijn en ik laat me gedwee opnemen in de joelende optocht. Die van mij heeft blijkbaar iemand getroffen die wat leuker gezelschap biedt dan een met zijn identiteit tobbende vader die wanhopig uitkijkt naar een gesprekspartner van gelijk niveau.
Puffend bereik ik het schoolplein en de vraag schiet me te binnen of ik eerst de was had moeten selecteren. Hoe was het nu alweer? Gekleurd bij gekleurd, wit bij wit? En op hoeveel graden? En hoeveel scheppen suiker moesten erbij?

Thuisgekomen dient de baby verschoond, gevoed en proper aangekleed te worden. Vooral dit laatste gaat moeizaam met een kind dat zich constant de verkeerde kant uitwurmt. Gelukkig is een baby een rekbaar begrip en de beentjes en armpjes laten zich met enig gemanipuleer in de juiste stand manoeuvreren.
Terwijl ik Pablo op de grond zijn lichaam leer ontdekken begin ik aan de gigantische strijk. Deze is opgespaard uit tactische overwegingen door mijn vrouwelijke wederhelft voor de dag dat ik gebruik maak van mijn ouderschapsverlof. Na me hieraan afgebeuld te hebben lonkt een uur rust. De baby naar bed, gauw koffie zetten, leuke muziek opzetten en de krant openslaan. Het ouderschapsverlof heeft ook zijn voordelen en schept de mogelijkheden mezelf te verzorgen. Toch sympathiek van de overheid dat ze daaraan gedacht heeft.

Op een bepaald artikel valt mijn oog daar mijn directe belangen, hoewel pas op lange termijn, geschaad kunnen worden, dit moet immers goed in de gaten worden gehouden. Het gaat over piramides en even verkeer ik in de veronderstelling dat dit een nieuw beleggingsspel is. Maar het gaat over bevolkingspiramides. In de vorm van een dergelijk bouwwerk maakt de krant duidelijk dat de onderkant van de piramide over pakweg twintig jaar zwaar oververtegenwoordigd is met mensen in de pensioengerechtigde leeftijd. De top, die zeer smal is, vertegenwoordigt het werkend deel der natie die dus ook onze pensioenen moeten opbrengen. Opeens besef ik de ernst van de situatie.
Het tij moet gekeerd en onze baby's in de watten gelegd worden. Draag ik daar nu niet al een steentje toe bij? Ik voel me opeens opgestoten in de vaart der volkeren nu ik een legitimatie heb gevonden voor mijn bestaan: ik zorgtaak.
De hele buitenwereld moet dit weten, hoe kan ik me profileren? Het lumineus idee ontstaat een wedstrijd te organiseren welke man het snelst vuile luiers kan verschonen. Vrouwen mogen jureren en dit zal blijk geven van een hernieuwd verbond tussen mannen en vrouwen.
Ik zie me al met mijn zoon, we zullen ze eens een poepie laten ruiken.