Bijdrage aan discussie Arbeid en Zorg

Maureen Butter (47 jaar, vrouw), Wetenschapswinkel Biologie schreef:

Het is m.i. niet zozeer een kwestie van mentaliteit, maar van situationele factoren. Trendmatig wordt steeds meer onbetaalde arbeid verruild voor betaalde arbeid, met alle problemen van mobiliteit, tijd, stress etc. vandien. Taakcombineerders zonder kinderen hebben geen probleem, maar zodra er kinderen zijn, is er simpelweg tijd tekort om en een volledige baan te hebben en je kind alle zorg te geven waar het om vraagt. Mensen met de betere inkomens kunnen zorgarbeid nog afkopen, idem dito degenen die een royaal familie -of vriendennetwerk in de buurt hebben. Maar voor velen ontstaat na het 2e kind een dilemma; allebei betaalde uren inleveren (met alle carriereconsequenties vandien), of een van de twee. In mijn onlangs verschenen proefschrift: Emancipatie en duurzame ontwikkeling, een probleemverkenning, worden al deze ontwikkelingen in een breder perspectief gezet. Grofweg genomen bestaan er twee emancipatierichtingen: Nirwanan 1, waarbij de huidige trend naar professionalisering zich onverkort doorzet, en Nirwana 2, waarbij mannen hun uren betaalde arbeid verminderen en zorgtaken gelijkelijk verdeeld worden. Maatschappelijke randvoorwaarden voor een traject, richting Nirwana 2 zijn op dit moment niet gunstig. Nog afgezien van de verdeling van zorgtaken tussen de seksen is het door het bestaande marktpolitieke denken gunstiger zorg (af) te kopen en zelf betaalde arbeid te verrichten, dan de prijs van sociaal isolement en financiele perikelen te betalen en uren betaalde arbeid op te geven ten behoeve van zorgtaken. Dit gaat natuurlijk wel ten koste van fundamentele sociale behoeften. Een neoliberalistische, op economische groei gerichte politiek werkt vrijwel altijd ten gunste van mannen. Vrouwen betalen een hoge prijs in termen van gemiste carrierekansen en financiele risico's door de meestal resulterende ongelijke verdeling van onbetaalde en betaalde arbeid. Nirwana 2 biedt onder bepaalde voorwaarden heel goede perspectieven voor duurzame ontwikkeling, maar dan moet de overheid wel een actieve politiek voeren om onbetaalde arbeid niet langer te discrimineren. De kloof tussen werkenden en baanlozen, tussen deeltijders en voltijders moet kleiner, zodat mensen werkelijk een reele mogelijkheid hebben om betaalde en onbetaalde arbeid eerlijk te verdelen.
Het proefschrift is verkrijgbaar bij de Wetenschapswinkel Biologie Groningen, tel.050-3632385.

(vrijdag 06 Juni 1997 om 14:46 uur )