Bijdrage aan discussie Arbeid en Zorg

Michael Polman (40 jaar, man), Antenna schreef:

Voor mij is er als ondernemer relatieve vrijheid geweest om de keuze te maken zorgvader te worden. We hebben samen de week kunnen verdelen om voor de kinderen te zorgen en andere zorgtaken uit te voeren. Dat is deels een luxe positie geweest, maar ook door bewuste keuze van beide om tijd te nemen voor de opvoeding van je kinderen en dat belangrijker te vinden dan maatschappelijke ladders of geldelijk success van een hoger inkomen. Doordat we juist samen zorg dragen profiteren we ook beide van de combinatie van leuk werk buitenshuis en leuk werk thuis. Ik weet niet of de samenleving of de staat voor mij nu zaken extra zou moeten regelen of mogelijk maken, voor mij was de keuze voor samen zorg te dragen voor de opvoeding er vanaf het begin. Ik kan me wel voorstellen dat anderen door hun positie als ouder of werknemer ondersteunende regelingen nodig hebben om de keuze te kunnen maken. Ik deel ook wel de opvatting dat een heleboel zaken nog niet geregeld zijn die de combinatie mogelijk zou moeten kunnen maken zoals buitenschoolse opvang tijdens schoolvakanties e.d. Als werkgever vind ik ook dat mijn kollega's zorg moeten kunnen delen en in onze keuzes van taakstrukturen, baanprofielen en werkverdeling houden we daar mee rekening. Simpel stellen dat een kleine onderneming zich dit allemaal niet kan veroorloven is te gemakkelijk. Wel is het moeilijker zaken goed te kunnen regelen als er niet een stimuleringsregeling is vanuit de overheid die ruimte biedt om ook kleine ondernemers ruimte te geven voor ouderschapsverlof, zorgtaken bij ziekte e.d. van de werknemers. Zoals de overheid wel bijdrages levert rond innovatie, investeringen of bijzondere arbeidsplaatsen zo kan misschien een fiscale regeling rond ouderschapsverlof e.d. mogelijk ook kleine bedrijven stimuleren of motiveren ruimte te bieden voor de combinatie arbeid en zorg. Maar voorop blijft m.i. het een eigen keuze vanuit een houding dat ook zorgtaken, of deze nu onbetaald zijn of fiscaal gecompenseerd, een persoonlijke waarde hebben die wellicht niet altijd maatschappelijk gelijk gewaardeerd zal zijn. Als het over maatschappelijk funktioneren gaat, of over betaalde arbeid gaat, dan wordt zo gauw de persoonlijke waarde en kwaliteit van je eigen leven afgezet tegen inkomstenderving of benodigde overheidssteun. Primair is het voor mij altijd een persoonlijke keuze geweest die mij dwong ook in mijn maatschappelijk funktioneren er vervolgens mee rekening te houden. Een luxe wellicht, maar ook een principieel uitgangspunt die vele keuzes een stuk makkelijker gemaakt hebben. Mijn leven is door die keuze voor gedeelde zorg alleen maar verrijkt, ook al heeft dat mijn maatschappelijk funktioneren en fiscaal inkomen zeker ook beperkt. Voor mij en naar ik hoop ook voor mijn kinderen is het echter de beste investering die ik heb gedaan.

(woensdag 14 Mei 1997 om 22:30 uur )