Bijdrage aan discussie Arbeid en Zorg

ineke van der zande (45 jaar, vrouw), rijksuniversiteit leiden schreef:

Bijdrage aan het debat over het 'betere ouderschap'

Een van de grootste problemen van de stelling is de vraag wat
onder 'modern' verstaan moet worden. Het lijkt nogal gemakkelijk om je daar van alles bij voor te stellen,
maar dat is het natuurlijk niet.
Is het modern om veel of weinig met je kinderen op te trekken als man? Is het modern om minder tijd dan
andere vrouwen te besteden aan het opvoeden van kinderen als vrouw?
Is het modern om betaalde arbeid en zorg gelijkelijk te verdelen tussen vrouwen en mannen? En geldt dat dan ongeacht leeftijd en etniciteit?
Kortom, veel hangt af van een verdere omschrijving van 'modern'.
Laten we voor het gemak van de discussie aannemen dat het 'ber'is voor zowel de ouders
als de kinderen om betaalde arbeid en zorg gelijk te verdelen. Dat is als uitgangspunt prima te verdedigen maar dan zijn we nog maar aan het begin. Immers zowel de stsructuur van de betaalde arbeid als de strudtuur van de onbetaalde arbeid, met name verzorging en opvoeding van kinderen, is seksespecifiek. Daardoor voelen veel mannen en vrouwen zich beter 'thuis' in een van beide werelden of in een specifieke combinatie (de meeste mannen willen nog fultime werken; de meeste vrowuen willen niet meer dan parttime werken). Voor de opvoeding van kinderen heeft dit natuurlijk grote gevlgen. Ze krijgen een specifiek (gender)beeld van maatschappelijke taken, zowel betaalde als onbetaalde. In hun indentiteitsontwikkeling is het van groot belang dat ze zich kunnen spiegelen aan volwassenen van hun eigen sekse. Zolang de maatschappelijke arbeid, zowel de betaalde als de onbetaalde, nog zo duidelijk gekoppeld is aan sekse, zullen jongens en meisjes dat als belangrijke aspecten van hun identiteit ontwikkelen.
Dat neemt niet weg dat het voor kinderen beter zou zijn als ook de mannen en met name hun vaders zich actiever bezigh zouden houden met hun verzorging en opvoeding. Het maakt mannen minder monomaan (alleen gericht op betaalde arbeid en carriere) en biedt ongetwijfeld nieuwe dimensies voor henzelf maar evengoed voor de kinderen.
Stel dat je zou zeggen dat een 'moderne' vader geen kinderen wil als hij niet zelf een substnatieel deel van de verzorging en opvoeding op zicht neemt, dan levert hij daarmee een bijdrage aan de doorbreking van seksespecifieke opvoedingspatronen. Of hij daarmee ook 'beter' opvoedt is daarmee niet gezegd.

Ineke van der Zande,jeugdonderzoekster, moeder van 2 zonen

(woensdag 18 Juni 1997 om 14:37 uur )